Σε αυτό το άρθρο εξετάζουμε εάν ο χρονισμός των γευμάτων μπορεί να παίξει ρόλο στην μακροπρόθεσμη διαχείρηση βάρους.
Η παχυσαρκία είναι μια πολυπαραγοντική και εξαιρετικά κληρονομική πάθηση, η οποία επηρεάζεται από την αλληλεπίδραση μεταξύ γενετικής προδιάθεσης και τροποποιήσιμων συμπεριφορών του τρόπου ζωής.
Ενώ η συμβολή της σύνθεσης της διατροφής και της σωματικής δραστηριότητας στην ενεργειακή ισορροπία είναι καλά τεκμηριωμένη, όλο και περισσότερες ενδείξεις υπογραμμίζουν τον ρόλο των κιρκαδικών ρυθμών, ιδίως του χρόνου των γευμάτων, στη ρύθμιση της μεταβολικής υγείας, κάτι για το οποίο αναφερόμαστε και στο «Παχαίνουν τα γεύματα αργά το βράδυ;».
Οι διαταραχές στη συγχρονία μεταξύ των ενδογενών βιολογικών ρυθμών και των εξωτερικών συμπεριφορικών ερεθισμάτων, όπως ο χρόνος πρόσληψης τροφής, έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας, αντίστασης στην ινσουλίνη και σχετικών καρδιομεταβολικών διαταραχών.
Ωστόσο, οι μηχανισμοί και ο βαθμός στον οποίο ο χρόνος πρόσληψης τροφής αλληλεπιδρά με τη γενετική προδιάθεση επηρεάζοντας τα αποτελέσματα που σχετίζονται με την παχυσαρκία δεν είναι ακόμη πλήρως σαφείς.
Μία πρόσφατη μελέτη που διεξήχθη στην κοόρτη Obesity, Nutrigenetics, Timing, and Mediterranean (ONTIME), εξέτασε τις ανεξάρτητες και αλληλεπιδραστικές επιδράσεις του χρονισμού των γευμάτων και του πολυγονιδιακού κινδύνου για τον δείκτη μάζας σώματος (BMI/ΔΜΣ) σε εκβάσεις που σχετίζονται με το βάρος.
Οι συγγραφείς συμπεριέλαβαν 1195 ενήλικες με υπερβολικό βάρος ή παχυσαρκία που συμμετείχαν σε μια τυποποιημένη, πολυτροπική παρέμβαση απώλειας βάρους στην Ισπανία. Η παρέμβαση περιελάμβανε διατροφική συμβουλευτική, σωματική δραστηριότητα και συμπεριφορική θεραπεία, αλλά δεν έδινε συμβουλές σχετικά με το χρόνο των γευμάτων, επιτρέποντας έτσι τη φυσική διακύμανση στη χρονοδιατροφική συμπεριφορά.
Καθυστερημένες ώρες γευμάτων συσχετίζονταν με υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος κατά την έναρξη της μελέτης, βραδύτερη απώλεια βάρους κατά τη διάρκεια της παρέμβασης και χειρότερη διατήρηση του βάρους μακροπρόθεσμα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συγγραφείς παρατήρησαν μια σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ του χρόνου λήψης των γευμάτων και του γενετικού κίνδυνου για την παχυσαρκία. Τα άτομα με μεγαλύτερη γενετική προδιάθεση στην παχυσαρκία που έτρωγαν αργά είχαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος σε σύγκριση με τα άτομα που έτρωγαν νωρίς, υποδηλώνοντας ότι μία νωρίτερη ώρα γεύματος μπορεί να μειώσει τον υψηλό πολυγονιδιακό κίνδυνο παχυσαρκίας.
Καταλήγοντας, τα αποτελέσματα αυτά υποδηλώνουν ότι η νωρίτερη λήψη γευμάτων μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση της απώλειας βάρους μακροπρόθεσμα, ειδικά όταν υπάρχει αυξημένος κίνδυνος παχυσαρκίας λόγω γονότυπου.
–Suprastratum: The authority on health, fitness and nutrition
Πηγές/βιβλιογραφία/περισσότερο διάβασμα:
- De la Peña-Armada R, Rodríguez-Martín M, Dashti HS, Cascales AI, Scheer FAJL, Saxena R, Garaulet M. Early meal timing attenuates high polygenic risk of obesity. Obesity (Silver Spring). 2025 Aug;33(8):1555-1566. doi: 10.1002/oby.24319. Epub 2025 Jul 20. PMID: 40685562; PMCID: PMC12304843.
- Joshi D, Pigeyre M. Timing Matters: Early Eating Mitigates Genetic Susceptibility for Obesity. Obesity (Silver Spring). 2025 Aug;33(8):1414-1415. doi: 10.1002/oby.24350. Epub 2025 Jul 24. PMID: 40708232; PMCID: PMC12304795.
